Kraj o ponad tysiącletniej historii świętuje swe porażki. Nie sukcesy, które systematycznie umniejsza, ale porażki.

Historia powszechna
Dawno, dawno temu człowiek pojawił się na Ziemi. Był tu całkowicie nowy i musiał sobie jakoś cały ten świat poukładać w głowie. Pomyślał więc całkiem rozsądnie: skoro świeci słońce to musi być ktoś za to odpowiedzialny. I tak oto narodziła się instytucja boga słońca. W analogiczny sposób potraktował deszcz, burzę i inne tego typu zjawiska. Po jakimś czasie jego świat był całkiem uporządkowany. Zauważył jednak, że czasami nie wszystko jest po jego myśli. Choćby się dwoił i troił nie osiągał tego czego chciał. Człowiek pomyślał więc znów: skoro tak się staram a mi nie wychodzi to znaczy, że tak po prostu musi być. My to nazywamy przeznaczeniem. I odtąd przestał się martwić niepowodzeniami. Tutaj kończy się historia powszechna a zaczyna Polski.

Historia Polski
Oto dumni, słowiańscy potomkowie pierwotnego człowieka założyli plemię, a potem państwo nad Wisłą. Żyli z dnia na dzień skrobiąc sobie rzepkę. Należy im oddać, że wkładali w to naprawdę sporo pracy. Dzięki temu parę wieków później ich państewko wyrosło na jedną z największych sił na świecie. Dobra passa ma to do siebie, że kiedyś się kończy. Tym razem też nie było inaczej. Z roku na rok nasi bohaterowie wpadali w coraz to większe tarapaty. Wszelkie starania na nic się zdawały. Zniechęcenie narastało, aż pewnego dnia miarka się przebrała. Wieszcz wstał i krzyknął: Polska Chrystusem narodów.

Przegrana jest OK
Wszystko stało się jasne – tak dla naszych przodków kiedyś jak i dla nas dziś, niestety. Jest źle, ale tak być musi. Zostało nam to przeznaczone i tym lepiej dla nas, im szybciej się z tym pogodzimy. No i pogodziliśmy się. Pretensje do samego siebie poszły w kąt, bo jak też winić siebie, gdy nam nic do gadania. W końcu nawet ogarnęła nas duma, wszak jakoś sobie w tych trudnych warunkach daliśmy i Bogu dzięki dajemy radę. Poza tym uratowaliśmy świat składając swój los w ofierze. My to nazywamy poświęceniem i bohaterstwem. Inni frajerstwem.

Wygrana nie jest OK
Dzisiaj, kraj o ponad tysiącletniej historii świętuje swe porażki. Nie sukcesy, które systematycznie umniejsza, ale porażki. Bo wiadomo: jak klęska to na pewno honorowa. A sukcesy? No cóż, pewnie jakieś mamy, ale to szemrane sprawy. By nie szukać daleko: Solidarność. Największy powód do dumy w całych naszych dziejach. Ale co tu świętować? Wiadomo, że Wałęsa komunistą był, a Okrągły stół to zdrada. Zwycięstwo jest w tym kraju kosztowne i nieopłacalne. Szacunek i podziw zdobywa się inną drogą. Jaką postać kochają Polacy? Pewien pisarz odpowiedział na to pytanie tak: Ano taką, która ich rozczula, ale jej się nie zazdrości.

Jan Kowalski
Polskie przekonanie o przeznaczeniu pulsuje w żyłach narodu od wieków. Jan Kowalski oglądając mecz reprezentacji nie myśli o wygranej. Cenniejsza dla niego okazuje się częstokroć porażka, ale z honorem. Jego żona, pani Kowalska, oglądając Eurowizję cieszy się z miejsca w pierwszej dziesiątce. Dla przeciętnego Johna Kowalskyego from USA to rzecz kompletnie nie do pomyślenia. Cieszyć się z przegranej? Jak to? Chciałoby się powiedzieć: Welcome in Poland John. Takie przeznaczenie… żeśmy sobie wybrali. Szkoda tylko, że nikt nam nie powiedział, że można być predestynowanym do sukcesu. To na pewno byłoby milsze.

Kamil Łukasiewicz
tokamil100@gmail.com