Ostatnio dawno nie było mnie tutaj, no cóż praca i inne obowiązki. Nie mniej wracając do tematyki bloga, ostatnio trafiłam na ciekawy artykuł: podobno znaleziono gen odpowiedzialny za leworęczność. Ma on dość ciekawą nazwę LRRTM1 i według naukowców powoduje nierównowagę w działaniu obu półkul mózgu,niestety także może być przyczyną schizofrenii. Uwielbiam wyszukiwanie takich rodzynek w sieci i chyba zacznę tworzyć swoją top listę. Na drugim miejscu jest teoria odnośnie gustów muzycznych. Według niej osoby leworęczne są bardziej otwarte na nowe brzmienia muzyczne a praworęczni ludzie nie lubią reggae. Jestem tylko ciekawa jak to zbadali, może robili ankiety na koncertach? Podobno osoby, które mają rozwiniętą lepiej prawą półkulę mają lepszą orientację w terenie. Z podkreśleniem słowa "podobno". Od zawsze miałam słabą orientację nie mówiąc już o myleniu kierunków. Leworęczni też żyją o 9 lat krócej niż praworęczni oraz osoby leworęczne mają trzykrotnie większą szanse na wpadnięcie w sidła alholizmu. Już widzę na etykietkach butelek od piwa, że alkohol szkodzi zdrowiu i leworęcznym. Takich teorii jest na prawdę dużo w internecie. Co ciekawe, nie widać ani wyników badań do nich ani rzetelnych uzasadnień. Nawet nie muszę szukać kawałów o leworęcznych, wystarczy znaleźć parę artykułów na poprawę humoru ;).

Tagi: leworęczność | blogowanie | artykuły | blog | mańkut

Już kolejny tydzień zaczynam dzień słuchając, jak serwisy straszą kryzysem. Najpierw, że Grecja sparaliżowana strachem przed bankructwem, zapowiada gigantyczne cięcia. Potem, że kryzys idzie w świat, i cięcia będą robiły Włochy i jeszcze Hiszpanie. Jeśli chodzi o mnie to, strasznie się tym przejmuję, już na samą tylko myśl o kryzysie przechodzą mi ciarki po plecach, a pierwsze co przychodzi mi wtedy do głowy, to mój portfel świecący pustkami. A co za tym idzie mniejsze zakupy. Co prawda niektórzy uważają, że pieniądze szczęścia nie dają, a dobra materialne to nie wszystko, czy jakoś tak, ale z dwojga złego lepiej je mieć niż cierpieć z ich braku, one pomagają w kupowaniu rzeczy i pomagają znosić biedę. A poza tym hasło to, powstało chyba w momencie kiedy nie było jeszcze tylu sklepów i tylu możliwości kupowania i wydawania pieniędzy. Dzisiaj sama perspektywa cudownych popołudniowych zakupów jest świetnym motorem napędzającym nas do codziennego wstawania z łóżka skoro świt, a buszowanie po sklepach wprawia nas w boski nastrój, i niemal zawsze trafia się na coś, co chciałoby się mieć.
No nic, uspokoiłam się trochę po tym, jak czytająca w fajnym odcieniu różu na ustach podała, że ostatnie badania dotyczące wpływu kryzysu na nasze życie mówią głównie o pogorszeniu nastrojów. Że tak na dobrą sprawę, nie odczuwamy skutków recesji, a jeśli odczuwamy to w stopniu minimalnym i może trochę musimy ograniczać wydatki. Że w kryzysie wygrywają kreatywni, bo zamiast zamartwiać się sytuacją na świecie, zajmują się tym, na co rzeczywiście mają wpływ. Potem na szlaczku na dole ekranu leciało, że są szanse na to, że agencje ratingowe podniosą ocenę Polski, i że u nas, tak na oko stan zagrożenia kryzysowego jest nikły, ale sytuacja jest poważna.  Z tego powodu tak na wszelki wypadek zachowuję wszelkie środki ostrożności, które pozwolą mi wyjść z ewentualnego kryzysu bez szwanku. Robię listę rzeczy do kupienia i zamiast rzucać się na okazje jak dzieciak na ladę w sklepie ze słodyczami, przypominam sobie o tym nieszczęsnym kryzysie, i daje sobie czas na rozważenie, czy skorzystanie z okazji się opłaca. Jeśli chodzi o kosmetyki, to staram się kupować je w pakietach. W takich zestawach zawsze znajdzie się coś dodatkowego, Kiedy jednak wpada mi w oko jakaś świetna rzecz, o której wiem, że nie powinnam jej wypuścić z rąk, a czuje, że moja kasa wytrzyma pozwalam sobie na odrobinę luksusu. Potem rozmyślam o możliwościach zaoszczędzenia. A kiedy zaczynają mnie męczyć myśli o kryzysie, wspominam jak cudownie się tego dnia bawiłam.Bo przecież kryzys to nie wszystko.
 

Tagi: blog | blogowanie | kryzys

Mówiąc krótko, chodzi o kwestię noszenia futer i innych futrzarskich obszyć.
Ten temat od jakiegoś czasu krążył mi po głowie, ale jakoś nie było potrzeby, żeby o nim myśleć zbyt intensywnie, bo praktycznie było w miarę ciepło, a sezon na futra dopiero przed nami. Ale ponieważ usłyszałam akurat w telewizji krótką wzmiankę o polskiej hodowli norek futerkowych, to tak sam się nawinął. I w sumie dobrze, bo rozmawiać o tym trzeba, choćby ze względów etycznych. Bo niestety większość futer, które trafia do szaf, nie powstaje w przyzwoitych warunkach i okupiona jest cierpieniem zwierząt. Zdobywa się je, po prostu obdzierając zwierzę żywcem ze skóry. 
W każdym razie, ta wzmianka podziałała na mnie na tyle mocno, że zaczęłam się zastanawiać nad zasadnością noszenia futer. Dlaczego je nosić, skoro od wielu lat nie musimy ich nosić , mamy, o niebo lepsze materiały chroniące nas przed zimnem, zajmujące mniej miejsca w szafie, no i etyczne.
Zresztą podobne obiekcje co do noszenia futer miałam już wcześniej, kiedy było głośno o kanadyjskich foczkach zabijanych w okrutny sposób dla swoich futer. Często były jeszcze w pełni świadome, kiedy odzierało się je ze skóry.  Wtedy też dopadło mnie to samo straszne uczucie, że w dalszym ciągu zabija się zwierzęta dla zwykłej przyjemności noszenia futra.
Tak wiem, futro to takie eleganckie wdzianko, ale nie noszę go, ani rękawiczek ze skórki, chociaż są miękkie i ładne. Anyfutrzarskie  kampanie przekonały mnie, żeby tego nie robić. Fakty związane z hodowlą i ubojem zwierząt futrzarskich są, delikatnie to ujmując, szokujące. Zdarza się, że pomieszczenia zwierząt celowo nie są zabezpieczane przed niskimi temperaturami, bo im zimnej zwierzętom, tym gęstsze futra rosną.
Tak więc, myślę sobie, że nawet jak jest eleganckim wdziankiem, to dzisaj nie tylko wdzianko określa elegancję. Dzisiaj elegancja to w większej mierze postawa. Być eleganckim oznacza przyczyniać się do humanitarnego traktowania>

Tagi: blogowanie | blog | futro

„-Wśród nas są ludzie wykształceni. Profesorowie. Nie będę się chwalił… A zresztą. Wiedziałaś?

- Nie myślałam.

 – No widzisz. A wystarczy trochę logiki. Wystarczy pomyśleć.”

Lipiec. Warszawa, Mokotów. Śpieszę się na spotkanie z koleżanką. Siedzę na ławce. W oddali widzę mężczyznę. Jego chód jest niezgrabny. Spostrzegam, że podpiera się o kulę. Wydaje mi się, że coś jest nie tak. Im bliżej jest, tym bardziej zależy mi, aby autobus w końcu przyjechał. Nie przyjeżdża. Mężczyzna dosiada się. Czuję się skrępowana, bo nie wiem jak się zachować. Nikt przecież nie uczył w szkole jak obchodzić się z bezdomnymi. Lekcje tego mogłam jedynie zaczerpnąć na ulicy. Często przecież obserwuję  jak w dyskretny sposób można się odsunąć i udawać, że się kogoś nie zauważa. Czuję nieprzyjemny zapach. Mężczyzna zagaduje. Uśmiecham się do niego. Lęk przed nową sytuacją opada. Nieznajomy zaczyna się tłumaczyć. Przeprasza, że śmierdzi mu noga. Wdało się zakażenie, a lekarz, który go badał nie pomógł. Nie miał ubezpieczenia. Robi mi się przykro. Autobus przyjeżdża. Wsiadamy. Mężczyzna pyta się dokąd jadę. Odpowiadam. Na Starówkę. Spotkać się ze znajomą. Siedzimy w autobusie. Mężczyzna z uśmiechem na twarzy wygłasza  swoje poglądy na temat niewłaściwie jego zdaniem nazwanych przystanków autobusowych. Przyznaję mu rację, choć jeszcze słabo znam Warszawę. Śmiejemy się. Chwilę później wstaje z miejsca dziękuje i żegna się, po czym wysiada.

Wrzesień. Późne godziny nocne. Wracamy  z grupą znajomych z Zakopanego. Stary i przeznaczony do rozbiórki Dworzec Fabryczny w Łodzi jest już zamknięty. Pośród ludzi oczekujących z niecierpliwością na autobus, co pewien czas przewija się jakaś osoba. Skromniej ubrana. Obwieszona reklamówkami.  Od czasu do czasu zaglądająca do pobliskich śmietników.  Na pierwszym planie podróżni z plecakami i walizkami, na drugim oni. Niby też z dużymi torbami, ale takimi jakby miało się zmieścić w nich całe ich życie, cały majątek. To bezdomni. Układają się do snu na ławkach. Ich twarze oświetlają reflektory odjeżdżających co pewien czas taksówek.  W pewnym momencie podchodzi do nas kobieta. Zdaje się, że ma problemy z okiem. Prosi o coś do jedzenia. Daję jej to co mam. Bułkę, która została z podróży. Około  1 w nocy podchodzi mężczyzna.   Prosi o wsparcie finansowe. Nie ukrywa, że pieniądze te są mu potrzebne na alkohol. Tłumacząc, że jesteśmy jedynie grupą biednych studentów ostatecznie nie dajemy pieniędzy. Nawiązujemy jednak rozmowę.  Ów mężczyzna, mający  nieco ponad 30 lat opowiada o swojej sytuacji. O tym jak ciężkie jest życie osoby bezdomnej. O włamaniach do opuszczonych lokali. O życiu w grupie i związanych z tym zagrożeniach.  O tzw., „awariach”, którymi nazywa kontrole policyjne w zamieszkiwanych na dziko lokalach i przymusowe eksmisje. Ze szczegółami opisuje całonocną  pracę nad wyważeniem drzwi w opustoszałych budynkach po przeciwnej stronie ulicy. Opowiada  o rozwodzie, o problemie alkoholowym, o padaczce alkoholowej na którą cierpi od ponad trzech tygodni, o tym jak zbudzony pewnej nocy zobaczył  nóż przy swojej twarzy, o tym jak trzeba uważać na takich „dzikich” współlokatorów , o tym jak dobrze, że ma taki lekki sen. Jego śmiech i duma z tego, że tak dobrze sobie radzi co pewien czas przerywa napływająca do oka łza. Mówi, że mieszka daleko. Jego dom i rodzina są na wsi. Na pytanie czy nie chce tam wrócić odpowiada stanowcze nie. Mówi, że spacery do lasu z psem to nie dla niego. On kocha wolność. On wybrał wolność. To nic, że prześpi się pod chmurką. Tu na dworcu zawsze coś się dzieje. Zawsze można kogoś spotkać. Porozmawiać. Cieszy się, że nas spotkał. Że go wysłuchaliśmy. Dziękuje za rozmowę i idzie dalej.

 

I tu nachodzi mnie refleksja. Skąd się biorą osoby bezdomne? Czy częściej jest to ich wybór, czy może konieczność? Rodząc się zawsze mamy jakiś tam dom. Lepszy, gorszy, ale jest. Jak to się dzieje, że z biegiem lat ten dom tracimy? Wybieramy wolność, czy może wolność wybiera nas? I czy taka wolność jest rzeczywiście tą wolnością , za którą oddawały życie miliony? I w końcu jak często zadajemy sobie pytanie: Co czują osoby bezdomne, gdy są traktowane jak powietrze? Tyle mówimy o równości. A tu jednak człowiek człowiekowi nierówny.

                                                                        

                                                        

Tagi: świadomość społeczna | ubóstwo | bezdomność | znieczulica | blogowanie | blog

Niewiele rzeczy potrafi tak zszarpać nerwy, jak typowe problemy z suchymi końcówkami. Wiecie co mam na myśli, zwykłą sytuację ale na tyle wkurzającą, żeby od tak, nie komentując spokojnie pójść z tym do fryzjera. Suche końcówki to prawdziwa zmora, szczególnie po wakacjach. Bywa, że jeśli na bieżąco nie są dokarmione zaczynają przypominać watę. W skrajnych wypadkach mogą się nawet połamać i kruszyć. Najbardziej wkurzające jest to, że włosy przy całej swojej mocy, można je w końcu rozciągnąć i wrócą do poprzedniego kształtu, na końcach nie są jednak odporne na słońce, morską wodę i klimatyzację, i pomimo pielęgnacji preparatami, które wzmacniają nadszarpnięte końcówki, odżywek likwidujących rozdwojenia, sprayów do końcówek, mogę powiedzieć, że żeby skutecznie pozbyć się problemu co jakiś czas pozostaje podcięcie końcówek. Co w praktyce oznacza, ni mniej, ni więcej, skracanie długości.
Idąc dalej tym pasjonującym tropem, jeśli ma się długie włosy, to zgodzicie się z tym, że jakoś ciężko jest biec do fryzjera, bez plątaniny myśli w głowie. Zwarzywszy, że włos rośnie do 1,5 cm na miesiąc, a długość jego życia jest ograniczona. Potem przestaje rosnąć choć by się go zaczęło błagać na kolanach.
No więc, zawsze pojawia się w głowie dylemat, ile mam podciąć, półtora, 1 czy pół cm, bo jakby nie patrzeć każda różnica bez względu na długość jest dotkliwie odczuwalna. 
Czasem zastanawiam się, z czego to właściwie się bierze, że jakakolwiek zmiana przychodzi z taką trudnością, większą albo mniejszą, ale zawsze.  I właśnie zdałam sobie sprawę, że jeśli dziewczyna ma krótkie włosy, nie ma wątpliwości , należy do odważnych, bo to jakie mamy włosy w ogromnym w stopniu przekłada się na to, jak zachowujemy w stosunku do innych na co dzień. Trzeba mieć w sobie odwagę i śmiałość, żeby nie chować się za włosami. Długimi włosami można kusić. Odgarniając kosmyki przy twarzy z łatwością można wykorzystywać ich uwodzicielską moc. Za krótkimi włosami nie można się schować. Wszystko jedno decyzja o ścięciu włosów to deklaracja odwagi, bo trzeba ją później udźwignąć.
Tak więc po wyjściu od fryzjera już nie marudzę i w miarę możliwości z nowym nastawienie ogarniam rzeczywistość.

Tagi: blog | blogowanie | odwaga