Agata Kołakowska

Cieszę się, że w internecie są strony poświęcone dzieciom leworęcznym i w ogóle lateralizacji. Kiedy byłam mała i uczyłam się pisać dostępu do takich źródeł nie było. A  nauka tej czynności może  sprawić czasem trochę trudności. Zwłaszcza dla rodziców. Wyobraźcie sobie sytuację kiedy ich dziecko pisze „ATAGA” lub robi lustrzane cyfry. Ciężko jest wytłumaczyć, że nie w tą stronę. Jednak z tego co wiem nie wszyscy leworęczni tak robią.

W ogóle pismo w naszym kręgu kulturowym jest przystosowane dla praworęcznych. Przyjęła się opinia, że ludzie piszące drugą ręką „bazgrzą”. Jednak znam parę takich osób, które przeczą tej regule. Mają bowiem bardzo staranny charakter pisma. A teraz ciekawostka: jak najszybciej sprawdzić, którą ręką pisze osoba, jeśli aktualnie nie trzyma nic w dłoni? Odpowiedź: Leworęcznych najłatwiej poznać po tym, że mają rękę wybrudzoną długopisem. Możecie mi uwierzyć, że jeśli się długo pisze, trzeba się mocno postarać by mieć czystą ;)

Pod praworęcznych przystosowane są również zeszyty, książki a także gazety. Czasem spotykam się ze zdziwieniem, że prasę czytam od tyłu. A mi jest najzwyczajniej w świecie wygodniej :) W ogóle uwielbiam czytać, książki zazwyczaj pochłaniam. Również lubię japoński komiks mangę. Po części dlatego, że zaczyna się z „właściwej” strony.

Na szczęście nikt nie próbował mnie przestawiać. Takie pomysły uważam za rodem wyciągnięte ze średniowiecza, kiedy coś odbiegało od przyjętych standardów było „złe”. Mam nadzieję, że osoby „hołdujące” takim metodą, same nauczą się pisać lewą ręką.

Tagi: dzieci | artykuły | blogowanie