Katarzyna Michałowska

Wstydzę się, ale przyznaję . Oglądam X factor. W trakcie trwania programu zastanawiam się czy Szpak naprawdę ma talent, czy tylko mnie oczarował. Wzruszam się, gdy zgięty Gienek śpiewa i z lubością wsłuchuję w tembr głosu trzepookiej pani Małgosi.
To wszystko pokazuje mi, że dałam się wciągnąć w jarmarczny folwark. W zamian otrzymałam emocje. Dostałam bez płacenia, więc darmo oddaję: wczoraj odpadła z programu pani Małgosia. Nie dziwi mnie to wcale. Jednakże niesmak pozostał. Odrzucił ją własny nauczyciel – Czesław Mozil. Jak to z emocjami bywa, spróbuję odkryć przyczynę niesmaku, więc mam na to kilka pomysłów. Po pierwsze, przemiły, śpiewający Duńczyk okazał się być niemiły. Po drugie, powiedział, że słyszy, że kocha, że uwielbia, i że odpada pani Małgosia. Po trzecie wyrwał się z decyzją zabierając głos ostatniemu jurorowi. Może… Do tego, by zgasić swoją frustrację, zaczynam usprawiedliwiać zachowanie Czesława. Może mówiąc nie pani Małgosi pragnął na wizji odrzucić matkę w celach terapii własnej. Bo tak, jak matkę się uwielbia, tak umiłowana była pani Małgosia. Wychwalana po to, by zostać odrzucona. Czuję dyskomfort, może przez to, że zostałam skonfrontowana przez mozilową asertywność. Właściwie okazało się, że nie był lojalny. Do tej pory myślałam, że gdy zostaję nauczycielem, to stoję za swoim uczniem murem i wspieram go do końca. Czesław miał panią Małgosię w drużynie, opiekował się nią, a jednak na koniec odrzucił. Może właśnie zrobił to po to, by poruszyć cudze emocje? W tym wszystkim uzmysłowiłam sobie jedno, Mozil mógłby z powodzeniem grać czarny charakter. Milutki i słodki, kochają go wszyscy, a w decydującej chwili wsadza nóż w plecy przeciwnika. Jak widać, jarmarczna rozrywka potrafiła mnie zainspirować. Tylko pytanie do czego?

Tagi: Mozil | śpiewanie | pani małgosia | x factor