Jestem sama. Od przyznania się do tego stanu zaczyna się każda przygoda z portalami matrymonialnymi, na których ludzie szukają, podobno, swojej drugiej połówki. Cóż, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy – jestem sama, więc dziś w pewien piątkowy wieczór zaczynam sympatyzowanie on-line!

Wszystko zaczyna się od rejestracji. I tu pojawia się pierwszy problem – login? Wymyślam różne kombinacje. Ma być krótko, chwytliwie, oryginalnie. Może MalinowaPanienka? Potem standard: wiek, gdzie mieszkam, e-mail. Jestem zarejestrowana. Na wstępie dostaję mnóstwo... złotych porad od specjalistów: Używaj własnych słów, to wzmocni poczucie oryginalności. albo Absolutnie zapomnij o zdjęciach ze swoimi byłymi – to robi fatalne wrażenie! To są prawdziwi specjaliści, potrafią nawet czytać w myślach: Nie zamieszczaj zdjęcia z psem, Twój potencjalny partner może pomyśleć, że będzie musiał konkurować z pupilem o Twoje względy. Psom mówimy więc stanowcze NIE (o kotach nic nie wspomniano...).

Tunezja. La Terraze Cafe na południowym wschodzie kraju, tuż nad morzem. Siedzę na tarasie przy stoliku, na który pada cień dużego parasola. Czekając na moją koleżankę, zamawiam cafe glace i sishę o smaku truskawkowym.

Już po chwili kelner o wyjątkowo śniadej karnacji przynosi moje zamówienie. Uśmiecha się miło, pokazując białe zęby. Aslema mówi, co po arabsku oznacza dzień dobry, po czym obrzuca mnie powłóczystym spojrzeniem. You are very nice dodaje i idzie do kolejnego stolika. Zaciągam się sishą, która w Tunezji jest wyjątkowa dobra. Palenie fajki wodnej w tym kraju to niemalże rytuał. Gdzie się nie spojrzy widać przepełnione kafejki, gdzie klienci delektują się różnymi smakami tytoniu.

Jest taka chwila w życiu każdego mężczyzny, w której musi zostawić swoje trampki w szafie i założyć bardziej eleganckie obuwie. Następuje wtedy metamorfoza męskiego gustu i poczucia estetyki, która jest niezależna od wieku. Może dopaść zarówno trzydziestolatka, dwudziestopięciolatka, jak i osiemnastolatka. Najłatwiej dostrzec ją, patrząc właśnie na buty.

Zauważyłem, że większość Polaków nie zwraca uwagi na to, co ma na nogach. Przeważająca część mężczyzn w przedziale wiekowym od 20 do 30 lat nie jest w stanie odróżnić dwóch różnych par półbutów na odmienne okazje, argumentując wymownym stwierdzeniem: te czarne i te czarne.

Przyjrzyjmy się więc najczęstszym gafom oraz podstawowym zasadom dress codu związanymi z doborem obuwia.

Czerń lub brąz

Gdy dobieramy obuwie do klasycznego stroju biznesowego, to obowiązuje prosta zasada: czerń lub brąz. Lakierki nosi się do smokingu lub fraka. Nie zakłada się ich do dziennego stroju, podobnie jak butów z kwadratowym czubem. Jeśli chodzi o zdobienia i perforacje na obuwiu (patrz fot.1), to warto trzymać się zasady: im więcej zdobień, tym cięższy i grubszy garnitur, tak by zachować proporcje sylwetki. Natomiast zamsz sprawdza się w lecie oraz w mniej oficjalnych zestawieniach, jako że jest uważany za materiał ciężki, lecz niezobowiązujący.

Odpowiedni może sprawić, że będziesz wyglądać przepięknie, nieodpowiedni, że skończysz marnie.

Nic podobno tak trafnie nie określa kobiety jak but na wysokim obcasie. Szpilki po prostu dają efekt, jakiego inne buty dać nie potrafią. Powodują, że sylwetka nabiera kształtu, który wysyła obserwatorom informacje: jestem świadoma swojego ciała i mam nad nim kontrolę. To z kolei rodzi założenie, że wiesz, co robisz ze swoim życiem. Chodząc w szpilce, nie tylko wyglądasz pewnie i atrakcyjnie, ale taką się stajesz.

W myśl tej zasady, a wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi, kobiety decydują się, wzorem bohaterki Seksu w wielkim mieście, nosić szpilki. O kolekcji Sarahy Jessicy Parker, sądząc po wpisach w internecie, marzą rzesze kobiet.